We zijn weer net teruggekomen van een heerlijke vakantie uit ons kamper hotel; Orange County in Kemer Turkije.  Zeker de vrouw had nog wat terughoudendheid over dit resort maar eerlijk is eerlijk…… Het was erg goed toeven daar. Erg goed eten (op het Frans restaurant na, die ons afscheepte met een vaag sucadelapje in plaats van een sappige biefstuk) en ook de kamers waren zeer goed te noemen. Een klein prive strandje met fijn grind en ruime hoeveelheid ligstoelen. (voor het naseizoen in ieder geval wel)

Nadat ik in het zwembad ben gesprongen en door verpleegkundige Berry gereanimeerd was, was ook dat goed te doen.

Mijn overige reisgezellen waren zo lui dat ik bijna een week heb moeten zeuren om uberhaupt maar van het hotel af te kunnen komen en een blik op het pittoreske plaatsje Kemer te kunnen werpen.

Nou dat hadden we ook wel kunnen overslaan. Wat een boudplaats zeg. Daar hoef je het door niet voor te doen. Heidi en Berry zijn meteen opgelicht voor een paar cashewnoten, dus dat was dan wel weer leuk.

Mijn ouders zijn afgelopen 27 septmeber 40 jaar getrouwd. Dat was tijd voor een feestje vonden zij. Wij zijn met zijn allen naar Euro Disney gegaan voor een lang weekend met alles erop en eraan. 3 heerlijke dagen compleet met overnachting in Disney hotel Santa Fe en heerlijk ontbijt en diner. Samen met mijn zus, haar man en de drie kleine blagen. Het begon vrijdag met een zeer regenachtige dag, gevolgd door een goede zaterdag en een warme zondag. Al met al zat het weer dus prima mee. We hebben het erg naar ons zin gehad. De zondag was ontzettend druk en toen hebben we niet al te veel kunnen doen. Het blijft toch wel het mooiste van alle pretparken, alhoewel je op de foto kan zien dat niet alle attracties even leuk zijn voor volwassenen. 

Als je meer foto´s wilt zien van het weekend klik dan op FOTO´s

Mijn oud collega en inmiddels vriend Rico is een echte buitenlander. Laat je niet misleiden door zijn blanke uiterlijk. Achter deze blanke huid gaat een echte allochtoon schuil. Welliswaar geboren in Naarden (Das toch wel weer Hollands), Heeft hij verder in Panama, Frankrijk, Costa Rico (uuh Rica), en Curacao gewoond. Jawel, een aantal jaren heeft hij geleefd in deze prachtige tropische vuilnisbelt, met links en recht een olieraffinaderij (Met bijbehorende rookwalmen en stank).

Ja, dachte zijn ouders, in die stank en rookwalm gaan wij niet zitten dus hebben zij zichzelf een mooi plaatsje aangekocht in upperclass Curacao.

Voordeel van dit eiland is namelijk dat de wind altijd dezelfde kant opstaat en als je dus geen last wilt hebben van de stank van de olieraffinaderij je gewoon aan de juiste kant van de raffinaderij moet gaan zitten. Ach dat hebben de Nederlanders snel door. Er is meteen een soort van Etnische scheiding op het eiland. De rijke Eilanders en Nederlanders aan de rechterkant en de armen aan de linkerkant. Ach, het is wel duidelijk in ieder geval.

Rico heeft ons gevraagd of wij een foto wilden maken van zijn ouderlijk huis op Curacao. Hij heeft ons dit adres gemaild en wij zouden speciaal voor hem (ahum) een auto huren en op zoek gaan. Dat viel nog niet mee want op het hele eiland waren de wegenkaarten uitverkocht en niemand kon vertellen wanneer deze weer kwamen. Het enige wat wij hadden was een toeristische kaart van het eiland met daarop keurig de strandjes aangegeven. Maar het heeft zo moeten zijn. Wij zijn aan de hand van de kaart alle strandjes en baaien afgegaan en bij een zeker strandje was er zowaar nog een wegenkaart van het eiland te koop. Dus wij met grote spoed zoeken naar het opgegeven adres van Rico. En jawel, we vonden het aan de rechterkant van de raffinaderij. In de auto en eropaf. Na eerst een tweetal keren verkeerd gereden te zijn, kwamen wij aan in de straat van Rico……. Tja, niet alles is wat het lijkt en het lijkt toch op vergane glorie. Sorry Rico, toch weer een illusie armer. Xaya Ixora is niet meer wat het is geweest.

Na het asiel zijn we naar het noordwesten van het eiland gereden op weg naar de Cristoffelberg. Dit is de hoogste berg van het eiland en gelegen in een natuurpark. Een maal daar aangekomen hebben we tickets gekocht voor het natuurpark. Off we go. Nou, mij viel het park nogal tegen. Op een aantal hele mooie panorama plekken zag je eigenlijk de hele weg niets door alle struiken en cactussen om je heen. Jezus wat zijn er veel cactussen op dit eiland, niet normaal meer) Maar goed, je kon een bepaald gedeelte van het park alleen bezoeken als je een pick-up of een jeep reedt. Nou dat hadden we, dus die route hebben we genomen. Nou dat heb ik geweten. Een hele smalle zandweg die redelijk mooi was en weinig hobbels had. Alleen als je een tegenligger zou tegenkomen, dan had je een probleem. Ach maar ja, hoe groot is die kans nou. GROOT. Na twee bochten komen we 1 of andere mega jeep tegen die er even langs wilde. Gezien de afgrond aan onze linkerkant konden wij niet veel verder opschuiven. Dan moest die Jeep maar verder de Bush Bush in. Gelukkig dded die dat ook en konden wij onze weg vervolgen. Later op de route werden de zandheuvels zo steil dat ik nauwelijks in zijn 1e versnelling naar boven kon kruipen. Eenmaal aangekomen op de bestemming bleek je een wandelroute te moeten afleggen die zo lang duurde dat we niet op tijd het park uitkonden wanneer wij deze gingen aflopen. Dat ging dus niet door. Vervolgens maar weer voor Jan Doedel de hele weg terug afgelegd en het Park weer uitgereden.

We zijn toen nog even teruggereden naar de luchthaven en daar via een zandweggetje langs de parkeerplaatsen de vlakte van Hato op te rijden. Daar zouden namelijk grotten moeten zitten, maar de vorige keer hebben wij deze niet kunnen ontdekken. Welnu, dit zijn geen gewone wegen, maar deze zandpaden worden steeds smaller totdat je tussen de enorme cactussen door moet laveren met je lompe poeroempoempoem auto. Ik dacht dat dit aardig ging tot we tot onze grote schrik en ergernis iemand enorm hard met zijn nagels over een schoolbord hoorde krassen. Tja, we hadden al snel door data dat  de cactussen op onze auto moesten zijn. Eenmaal van de vlakte af (en nog steeds die klote grotten niet gevonden) hebben we even naar de auto gekeken. OK een krasje of 20 van de voorbumper tot over het achterlicht van de achterkant……… Nu zaten er bij aflevering van de auto al wat krasjes op de auto, maar of we heier meer weg komen???? Ik ben benieuwd. Eerst morgen de auto maar eens wassen, want als ik de auto nu in de Grand Canyon zou zetten zou niemand ‘m zien, zo rood van het stof is ie.

Morgen nog even naar het asiel en dan de laaste dag lekker aan het strand hier in de Jan van Thiel baai. (en de auto inleveren, spannend) 

Vanmorgen op tijd eruit, want we hebben weer een vol programma voor de boeg. En op tijd m’n bed uitkomen valt voor mij niet mee. Voor diegene die mij niet goed kennen, op tijd eruit is voor mij een uur of 9 ’s morgens). Na mijzelf mijn bed uitgehesen te hebben zijn we in de auto gestapt en op weg naar de Appie Happie om een paar boodschapjes te doen voor de armlastige hondjes van Curacao die in het dierenasiel terecht zijn gekomen. (Waarschijnlijk zijn die beestjes in het asiel nog beter af dan alle zwerfhonden op het eiland. Na hondenvoer gehaald te hebben en even kort naar de lokatie te hebben gezocht zijn we aangekomen bij het dierenasiel. Het viel mij op zich nog mee. Gezien de staat van het eiland had ik het nog erger verwacht. We liepen het kantoor binnen en gaven hen het voer af. Daar waren zij erg blij mee. Ook hebben we 2 t-shirts gekocht. De opbrengst ervan gaat natuurlijk volldig naar het asiel. De man van het asiel vertelde ons dat het asiel op dit moment nagenoeg vol zat en dat er per jaar zo’n 7000 honden worden opgevangen. (Ik weet niet waar die dan blijven, maar die kunnen nooit allemaal geherplaatst worden.)

Wij mochten alle honden zelf een koekje geven en bij het hok waar alle puppies zaten mochten wij naar binnen.  Na alle hokken afgegaan te zijn kwamen we bij een graatmagere (2x zo dun als Calsey) Rottweiler teefje uit. Zij viel meteen op omdat ze geen voer van ons wilde aannemen maar alleen maar aandacht wilde en geknuffeld worden. We besloten om morgen nog wat extra voer te halen en terug te komen naar het asiel. We hebben de medewerkers gevraagd welk voer zij normaal geven zodat we dat kunnen halen. Met pijn in ons hart namen we afscheid bij het asiel en vervolgden wij onze weg richting de Cristoffelberg.

Volgens Allison was het gisterenavond over en gedaan. Ze heeft de klacht dat ik in mijn Redneck auto continue het hele eiland over cross, om vervolgens veel te laat op een strandje aan te komen. Ze heeft dan nog maar een paar schamele uren zon te goed en dat moest vandaag maar eens veranderen. Dus zijn we vandaag (op tijd) met de auto naar de westkust geweest. Daar is de kant van het eiland met de rustieke prachtig mooie baaien. Je het daar de stranden Grote Knip en kleine Knip. Toegegeven, de kmleine Knip is echt klein, heel klein. Daar zijn we dus aan voorbij gereden, na er een foto van gemaakt te hebben. Door naar de grote Knip. Mooi strand met wit zand en een zeer heldere zee. Je kon daar lekker snorkelen en Allison heeft de halve dag liggen zonnen, met af en toe een duik in de zee. Op de terugweg hebben we een oude plantage aangedaan waar je tegenwoordig heerlijk kunt eten. Daar voelden wij beiden dat we toch wel erg verbrand waren. Eigenlijk toch wel zo erg dat Allison het zelfs koud kreeg.

We besloten dat we morgen maar niet in de zon moesten gaan, maar dat we naar het Cristoffelpark zouden gaan en natuurlijk naar het dierenasiel. (Als ik 80 ben weet ik waarschijnlijkde helft van de dierenasiels in de hele wereld te liggen.)

Nou, we hebben het gewaagd hoor. Een bezoekje aan centrum Willemstad. Tja, niet echt de mooiste stad ter wereld, maar ja. De plaatjes die je soms op TV ziet als het over Curacao gaat zijn zeker wel de moeite waard, maar de rest …….. Meerendeel van de straatjes stink naar urine, de rest is oud vervallen of een bouwput. Maar eerlijk is eerlijk, toch wel even leuk om gezien te hebben.  Even de souveniers zaakjes in gelopen op zoek naar 1 of ander vreselijk lelijk hemd, met palmbomen en blauwe kleuren, voor Opa. Ik was gewoon bang dat er mensen waren die dachten dat het voor mij zou zijn.

Ik, Jan de toerist, kom terug bij de auto en moet 2,50 Gulden (antilliaanse roepies) afrekenen. Ik pak mijn geld en zie dat ik alleen een briefje van 100,00 bij me heb. Ja dat kan die parkerdoos natuurlijk niet wisselen. Raar he…. Dus ik stad te land afgelopen op zoek naar een winkeltje die het geld wilde wisselen. Dit lukte niet en uiteindelijk heb ik maar iets onnozels gekocht om ooit weer met de auto de stad te kunnen verlaten. Toen ik na een half uur eindelijk weer terug was bij de auto, was Allison al bang dat ik het eiland had verlaten. :-)  ’s Middags hebben we hebben de dag weer mooi afgesloten in een schitterende baai. Lekker gesnorkeld en volop genoten van de zon.

Na gisteren aan (onze) oostkant het e.e.a. verkend te hebben zijn we vandaag een eerste rondje over het eiland gereden in onze echte Redneck auto. Op zich geen overbodige luxe, want je wilt toch nog vaak over paadjes rijden die niet ge-asfalteerd zijn. Eerst door Willemstad en dan door naar de luchthaven. Dit is de enige manier om aan de westkant van het eiland te geraken. Na de luchthaven eerst de hele noordkant afgereden. De noordkant bestaat uit veel rots en daar klapt continue de harde branding tegenaan. Geen gezellige strandjes om lekker te luieren dus. Maar wel hele mooie taferelen zoals bij Boca Table. Daar heb je werkelijk prachtige stukken kust waar de zee erg ruw is. Ook heb je daar natuurlijk uitgesleten bruggen van rotsen en een mooie grot waar je van opzij in kunt en dan vanuit de grot naar de zee kunt kijken terwijl de branding naar binnen dendert. Erg mooi. Na dit gezien te hebben zijn we over de noordkant heen naar de westkant gereden. Hier heb je wel hele mooie baaien en strandjes en is de zee erg rustig. Hier even wat gegeten en gerust om vervolgens terug te rijden naar het huisje. Als ik de blog weer heb bijgewerkt zometeen, dan gaan we naar Willemstad. Even kijken in welk hotel Sabrina (nichtje van Allison) zit en dan even lekker uit eten. Vervolgens sluiten we de avond af in een Casino. (Sorry Berry & Heidi)

Afgelopen woensdag zijn wij aangekomen op het Caribisch eiland. Maar niet nadat wij eerst iets anders waren gevlogen dan gedacht. Wij hadden een heerlijke rechtstreekse vlucht doorgekregen, maar in plaats daarvan moesten wij eerst nog een paar mensen afzetten op het Venuzolaanse eiland Isla Margarita. Eenmaal aangekomen snel in de bus naar het complex. Op zich qua kilometers niet ver, maar doordat we in de avondspits van Willemstad belandden duurde het al met al nog even voor wij op Chogogo aankwamen. Even inchecken en dan snel naar het huisje. En wat voor een huisje. Echt een heerlijke ruime woonkamer en 2 slaapkamers. Altijd handig wanneer ik weer eens lastig ben.
Verder een supergrote veranda (zie foto) waar je heerlijk in een verkeolende wind kunt zitten. Helemaal top. Het resort zelf is verder prima in orde en ziet er zeer verzorgt uit. Vanavond even lekker gegeten aan het strand bij de Zanzibar. Zo eerst heerlijk slapen en morgen genieten aan het strand.