Helaas heeft het niet zo mogen zijn en hebben wij Casley vorige week woensdag (7 november) moeten laten inslapen. Ze was net 4 jaar oud geworden. Wij zijn met haar naar de faculteit Dierengeneeskunde in Utrecht geweest. Zij hebben daar nogmaals naar de CT scan gekeken die wij in Antwerpen van haar hadden laten maken. Utrecht kwam tot een geheel andere conclusie. Geen discospondylitis, maar kanker. Na onderzoeken bleek dat de 2 zwakke plekken ook nog uitzaaiingen waren en er dus nog ergens anders een beginhaard moest zijn. Met heel veel verdriet hebben wij afscheid genomen van onze Calsey.

Zij heeft ons 3 hele fijne jaren gegeven waar wij heel erg blij mee zijn.

Calsey, you really touched our soul…..
Thank you for being our friend.

Discosponylitis. Dat is wat Calsey heeft.
Calsey loopt al een tijdje te tobben met haar gezondheid. Er is al 2x een grote onsteking met abcess bij haar geconstateerd die uiteindelijk na behandeling wel weer weggingen. Tenminste dat dachten we. Het blijkt nu dat deze 2 ontstekingen niet op zichzelf staan.

Calsey kreeg namelijk de laatste tijd steeds meer last van haar achterhand. Ze kwam wat moeizamer omhoog en het liep allemaal niet zo vloeiend. De dierenarts zelf dacht dat het iet smet haar rug was en loas stond van de vorige ontstekingen. Op dat moment leek dat ook wel heel logisch. Hierop zijn wij doorgegaan naar een manueel orthopeet in Noorden bij Utrecht. Dokter Aharon deed een kort onderzoek naar Calsey en wist genoeg. Dit moest eeen neurologische oorzaak hebben zij ze. Ze heeft ons een spoed doorverwijzing naar Antwerpen gegeven. Op naar Antwerpen naar dierenarts Anubis. Hier was een neuro chirurg, dokter Jansen. Die zou wat meer voor haar kunnen betekenen.

Ze heeft hier een tweetal CT scans gehad en het zag er niet goed uit. Discospondylitis, zo luidde het oordeel. Een extreem pijnlijke aandoening die ervoor zorgt dat er door een bacterie of schimmel stukken uit haar ruggemerg worden weggevreten.

Ik zal een andere keer proberen de ziekte en haar ziektebeeld wat meer uit te leggen. in het kort komt het er nu op neer dat de medicatie totaal niet aanslaat en zij met de dag slechter wordt.

Ondertussen zijn we met de dames naar de dierenarts geweest. Cujo heeft nog steeds last van haar poten en de dierenarts dacht dat ze last had van haar heupen en haar linkerknie. Ze heeft nu pijnstillers (previcox) en daar moet ze echt beter van gaan lopen. Ook moeten we een afspraak gaan maken bij een orthopeed.

Kel is helemaal nagekeken en haar nietjes zijn eruit gehaald. De wond zag er mooi dicht uit gelukkig.

De dames gaan beide een tijdje aan de clomicalm. Clomicalm is een soort van antidepressivia voor honden. Het werkt in op het gedrag en het vlakt het vervelende gedrag wat af (als het goed is) Misschien dat ze elkaar dan wat beter kunnen negeren of misschien zelfs een beetje kunnen verdragen.

Vanavond ga ik weer naar training met Kel en zaterdag gaan we trainen met Cujo en Kenzo. En ik ben heel benieuwd hoe Kenzo het gaat doen op cursus…….