Vanmorgen kreeg Allison het slechte nieuws. We zijn gebeld dat onze 2,5 week oude pup; Abby, vanmorgen dood is gevonden. Niets leek erop dat dit zou gebeuren. Ze was de meest actieve en drukke pup uit het nest. Geen van allen hebben we enig idee hoe dit heeft kunnen gebeuren. Maar toch is het zo…
Ze mocht helaas niet ouder worden dan een ruime 2 weken. Haar oogjes waren pas net geopend. Men zegt altijd graag dat het zo heeft moeten zijn, maar hoe DIT zo heeft moeten zijn kan echt niemand mij uitleggen.

Langs deze weg wil ik Jos en Leane ook heel veel sterkte wensen. Zij hebben tenslotte al ruim 2 weken dag en nacht doorgebracht met Abby en haar vanmorgen zo moeten vinden. Jullie zijn goed voor haar geweest en in korte tijd veel liefde gegeven. Waarvoor dank.

Dear Abby,
Please wait for us on the other side of the rainbow with the others passed before you…. We’ll meet again and then it ill be longer

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Lieve Lila, we missen je vreselijk en zullen altijd aan je blijven denken.

 Je kunt je niet voorstellen hoeveel ik van je hou,
ik wist dat het ooit zou komen, maar nog niet nou.
Waar ben ik aan begonnen, wat heb ik toch gedaan?,
ik kan je helemaal niet laten gaan!
Ik zei altijd, jij blijft voor altijd bij mij,
en klopt het, wat ik zei?
Jij bent en blijft mijn beste voor altijd,
ook al ben ik je nu kwijt!
Uit het oog,
Maar zeker nooit uit het hart m’n liefste Lila!

You’re the best we’ve ever had..

Ik hoop dat dit keer de DVD dan ook wat sneller uitgebracht zal worden. Ik heb er weer zin in……

Nadat ik in het zwembad ben gesprongen en door verpleegkundige Berry gereanimeerd was, was ook dat goed te doen.

Mijn overige reisgezellen waren zo lui dat ik bijna een week heb moeten zeuren om uberhaupt maar van het hotel af te kunnen komen en een blik op het pittoreske plaatsje Kemer te kunnen werpen.

Nou dat hadden we ook wel kunnen overslaan. Wat een boudplaats zeg. Daar hoef je het door niet voor te doen. Heidi en Berry zijn meteen opgelicht voor een paar cashewnoten, dus dat was dan wel weer leuk.

Ik ben de beroerste niet en dus zat ik klaar, koffie in de hand en de trekhaak vers op de auto geplaatst. “Och”, roept Heidi ineens, “je raadt het nooit”. Als ze dat zegt moet je op je hoede zijn. Of ze heeft een leuk verhaal, of ik wordt beschuldigt van iets waar ik niets van weet. Het was een verhaal dit keer. Ze was gebeld door de Politie Amersfoort of ze de eigenaar was van een blauwe Peugeot met kenteken bladiebla. “Nou”, zegt Heidi, “Ik heb geen idee wat voor een kenteken ik heb, maar ik heb wel een schattig blauw autootje”. De Politie deelde haar mede dat er een klacht was binnengekomen bij hen, over een fout geparkeerde auto. De auto zou voor het hek staan van iemand die nu al 4 dagen zijn oprit niet meer kon gebruiken.

Wat een Bullshit, riep Heidi, die kerel zit gewoon te zeuren. Ik let toch wel op waar ik parkeer. Ik sta keurig in een parkeerplek. Maar goed, als die zeikerd het wil zullen we de auto maar weghalen.  (Tegen de politie was ze trouwens erg braaf en was het van: “Ja meneer ik zal de auto direct weghalen”.)

Wij op pad in mijn auto op weg naar de Amersfoortse berg om vervolgens op zoek te gaan naar waar Heidi in hemelsnaam haar auto geparkeerd had. We zagen wel iedere keer een blauwe Peugeot staan, maar deze stond voor een oprit, dus dat kon m niet zijn….. MAAR dat was m wel. Volledig blokte ze de ingang van een huis met een prachtige oprit. Nog een wonder dat die man niet dagen eerder heeft gebeld. Berry heeft in zijn Rova matrozen pakje van de Ambulance de auto’s aan elkaar gekoppeld en hebben we de auto terug naar huis gesleept.

Dat dachten we tenminste. Op de Kattenbroekerweg begaf de sleepkabel het en hebben Heidi en ik (ja Berry ging in de auto achter het stuur zitten) de auto terug naar hun huis geduwt.
En ik was weer een ervaring rijker.

Click op onderstaande link voor het filmpje:
Moeders valt ondersteboven

Kijk op de foto pagina en houd deze in de gaten want in het weekend komen hier nog meer foto’s en filmpjes bij………. 

En dan natuurlijk waar iedereen op zit te wachten…………. De elegante smak van Allison door de Buxushaag………. maar let vooral ook eens op het schattige lachje van Jasper….. Klik hier voor het filmpje

Roderick heeft ook nog een aantal foto’s gemaakt. Deze kan je vinden op http://roderick.freehostia.com/oudnieuw/

Zo nou dat cliche uit de weg is, kan ik jullie melden dat ik pas vandaag weer een beetje begin bij te komen van ons Oud & Nieuw feestje. Volgens vele mensen was het een goed feestje, maar bijna niemand kan het zich meer iets herinneren. Veelal is het goede gevoel ingegeven door een houten kop de ochtend erna en kleding die naar alcohol stinkt.

Heidi heeft officieel het record gebroken. Om 23.30 uur binnenkomen en om 01.00 uur stomdronken het pand weer verlaten. Toch blijft Heidi volhouden dat mijn vader iets in haar drankje heeft gestopt. ik heb mijn vader hiermee geconfronteerd, maar die kan zich niets meer herinneren. (weer 1 die het niet meer weet). Waar moet dat naar toe in 2008.

De schade, the day after, viel mee. Al heb ik het Allison laten opruimen omdat ik niet meer op of om kon. Het is dit keer gebleven bij een zwarte vloer en 7 lege flessen DropShot, 5 Flessen Champagne, 3 Flessen rode wijn, Bacardi, Smirnoff, en talloze bierflesjes. En de hele schuur meurt enorm naar de alcohol.

Daar is met Champagne of bier flink naar binnen gespoten. Niemand heeft zich gemeld voor deze goddeloze daad. Ik heb wel een iedee wie het gedaan heeft. (ikzelf). Maar dat weet niet niet meer zeker. Soms wel handig als je dingen niet meer zeker weet. (Ik kijk nu al uit naar het ouder worden, op naar de Alzheimer).

Op naar volgend jaar en ik heb nu al zin in het Oud en Nieuw feestje voor 2008/2009.

Iedereen die heeft bijgedragen, bedankt voor de gezellige avond.

Officieel hebben wij de eerste prijs in ontvangst mogen nemen. Ik dank een ieder die op ons gestemd heeft. EEn lintje en een fles dropshot zijn ons ten eer gevallen voor het versmoezelen van de buurt. De buren kijken ons niet meer aan de de rest van de straat is aan het kijken of ze het ons volgend jaar kunnen verbieden.

Runner up voor dit jaar waren Berry en Heidi, die voor het eerste jaar meededen en meteen het huis voor en achter hadden volhangen. Mijn pooltje voor volgend jaat zet ik dan ook op hen in.

Zij heeft ons 3 hele fijne jaren gegeven waar wij heel erg blij mee zijn.

Calsey, you really touched our soul…..
Thank you for being our friend.

Calsey kreeg namelijk de laatste tijd steeds meer last van haar achterhand. Ze kwam wat moeizamer omhoog en het liep allemaal niet zo vloeiend. De dierenarts zelf dacht dat het iet smet haar rug was en loas stond van de vorige ontstekingen. Op dat moment leek dat ook wel heel logisch. Hierop zijn wij doorgegaan naar een manueel orthopeet in Noorden bij Utrecht. Dokter Aharon deed een kort onderzoek naar Calsey en wist genoeg. Dit moest eeen neurologische oorzaak hebben zij ze. Ze heeft ons een spoed doorverwijzing naar Antwerpen gegeven. Op naar Antwerpen naar dierenarts Anubis. Hier was een neuro chirurg, dokter Jansen. Die zou wat meer voor haar kunnen betekenen.

Ze heeft hier een tweetal CT scans gehad en het zag er niet goed uit. Discospondylitis, zo luidde het oordeel. Een extreem pijnlijke aandoening die ervoor zorgt dat er door een bacterie of schimmel stukken uit haar ruggemerg worden weggevreten.

Ik zal een andere keer proberen de ziekte en haar ziektebeeld wat meer uit te leggen. in het kort komt het er nu op neer dat de medicatie totaal niet aanslaat en zij met de dag slechter wordt.

Als je meer foto´s wilt zien van het weekend klik dan op FOTO´s

Het gaat goed met haar, ze heeft praatjes zat. Ze heeft zo ongeveer 2 dagen in de kennel gezeten (je weet wel de kennel die er absoluut niet mocht komen van Michael ) )en toen had Lila bedacht dat het binnen natuurlijk veel gezelliger was. Dus tja wat doe je dan….. Juist ze zit binnen!

De eerste dag dat ze binnen was dacht ze wel even met Kenzo te kunnen regelen dat zij recht had op alle botten in huis. Nou daar dacht Kenzo anders over en dat werd knokken. Ik heb het ze fijn laten uitknokken en het resultaat was dat Lila meteen weer buiten in haar kennel wilde. (Heeft niet lang geduurd trouwens..)

Ze kan het verder best wel goed vinden met Cujo en zelfs met Calsey. Dat is wel handig met het uitlaten, hoef ik in plaats van 12 keer naar buiten, nu maar 8 keer te wandelen.

Ze is helaas wel ernstig ziek, ze heeft hartworm en erlichia. Ze wordt op dit moment behandeld voor de erlichia en de hartworm wordt een keer per maand behandeld.

We hopen maar dat ze er van opknapt en niet zieker gaat worden.

Dus eigenlijk gaat het wel zn gangetje en weet ze precies wat ze wil, echt de trekjes van een Rottweiler!!