Na een zware periode voor de het hele gezin, dacht ik dat er weer eens wat meer herrie in huis aan de singel moest komen. Toch kan je zo’n idee hebben en nog niet bedacht hebben hoe je dat wil gaan bereiken…… Maar ineens was het daar, het lampje boven mijn hoofd ging branden en ik pakte het op. Midden in de intra-tuin op de late zaterdag middag, terwijl eigenlijk niemand kon vluchten vanwege de regen. Omdat het een goed gebruik is om eerst alles ( behalve vrouwen) te testen voordat je ze mee naar huis neemt, kneep ik er even goed in………. het oorverdovende geluid klonk mij als muziek in de oren. Tot mijn grote verbazing deelde het overig winkelende publiek deze mening niet. Dus heb ik er nog maar eens in geknepen. De honden vinden het geweldig en kunnen er ook nog eens goed mee om gaan! De honden blij, ik blij. vertier voor twee.
Mijn oud collega en inmiddels vriend Rico is een echte buitenlander. Laat je niet misleiden door zijn blanke uiterlijk. Achter deze blanke huid gaat een echte allochtoon schuil. Welliswaar geboren in Naarden (Das toch wel weer Hollands), Heeft hij verder in Panama, Frankrijk, Costa Rico (uuh Rica), en Curacao gewoond. Jawel, een aantal jaren heeft hij geleefd in deze prachtige tropische vuilnisbelt, met links en recht een olieraffinaderij (Met bijbehorende rookwalmen en stank).
Ja, dachte zijn ouders, in die stank en rookwalm gaan wij niet zitten dus hebben zij zichzelf een mooi plaatsje aangekocht in upperclass Curacao.
Voordeel van dit eiland is namelijk dat de wind altijd dezelfde kant opstaat en als je dus geen last wilt hebben van de stank van de olieraffinaderij je gewoon aan de juiste kant van de raffinaderij moet gaan zitten. Ach dat hebben de Nederlanders snel door. Er is meteen een soort van Etnische scheiding op het eiland. De rijke Eilanders en Nederlanders aan de rechterkant en de armen aan de linkerkant. Ach, het is wel duidelijk in ieder geval.
Rico heeft ons gevraagd of wij een foto wilden maken van zijn ouderlijk huis op Curacao. Hij heeft ons dit adres gemaild en wij zouden speciaal voor hem (ahum) een auto huren en op zoek gaan. Dat viel nog niet mee want op het hele eiland waren de wegenkaarten uitverkocht en niemand kon vertellen wanneer deze weer kwamen. Het enige wat wij hadden was een toeristische kaart van het eiland met daarop keurig de strandjes aangegeven. Maar het heeft zo moeten zijn. Wij zijn aan de hand van de kaart alle strandjes en baaien afgegaan en bij een zeker strandje was er zowaar nog een wegenkaart van het eiland te koop. Dus wij met grote spoed zoeken naar het opgegeven adres van Rico. En jawel, we vonden het aan de rechterkant van de raffinaderij. In de auto en eropaf. Na eerst een tweetal keren verkeerd gereden te zijn, kwamen wij aan in de straat van Rico……. Tja, niet alles is wat het lijkt en het lijkt toch op vergane glorie. Sorry Rico, toch weer een illusie armer. Xaya Ixora is niet meer wat het is geweest.
Na het asiel zijn we naar het noordwesten van het eiland gereden op weg naar de Cristoffelberg. Dit is de hoogste berg van het eiland en gelegen in een natuurpark. Een maal daar aangekomen hebben we tickets gekocht voor het natuurpark. Off we go. Nou, mij viel het park nogal tegen. Op een aantal hele mooie panorama plekken zag je eigenlijk de hele weg niets door alle struiken en cactussen om je heen. Jezus wat zijn er veel cactussen op dit eiland, niet normaal meer) Maar goed, je kon een bepaald gedeelte van het park alleen bezoeken als je een pick-up of een jeep reedt. Nou dat hadden we, dus die route hebben we genomen. Nou dat heb ik geweten. Een hele smalle zandweg die redelijk mooi was en weinig hobbels had. Alleen als je een tegenligger zou tegenkomen, dan had je een probleem. Ach maar ja, hoe groot is die kans nou. GROOT. Na twee bochten komen we 1 of andere mega jeep tegen die er even langs wilde. Gezien de afgrond aan onze linkerkant konden wij niet veel verder opschuiven. Dan moest die Jeep maar verder de Bush Bush in. Gelukkig dded die dat ook en konden wij onze weg vervolgen. Later op de route werden de zandheuvels zo steil dat ik nauwelijks in zijn 1e versnelling naar boven kon kruipen. Eenmaal aangekomen op de bestemming bleek je een wandelroute te moeten afleggen die zo lang duurde dat we niet op tijd het park uitkonden wanneer wij deze gingen aflopen. Dat ging dus niet door. Vervolgens maar weer voor Jan Doedel de hele weg terug afgelegd en het Park weer uitgereden.
We zijn toen nog even teruggereden naar de luchthaven en daar via een zandweggetje langs de parkeerplaatsen de vlakte van Hato op te rijden. Daar zouden namelijk grotten moeten zitten, maar de vorige keer hebben wij deze niet kunnen ontdekken. Welnu, dit zijn geen gewone wegen, maar deze zandpaden worden steeds smaller totdat je tussen de enorme cactussen door moet laveren met je lompe poeroempoempoem auto. Ik dacht dat dit aardig ging tot we tot onze grote schrik en ergernis iemand enorm hard met zijn nagels over een schoolbord hoorde krassen. Tja, we hadden al snel door data dat de cactussen op onze auto moesten zijn. Eenmaal van de vlakte af (en nog steeds die klote grotten niet gevonden) hebben we even naar de auto gekeken. OK een krasje of 20 van de voorbumper tot over het achterlicht van de achterkant……… Nu zaten er bij aflevering van de auto al wat krasjes op de auto, maar of we heier meer weg komen???? Ik ben benieuwd. Eerst morgen de auto maar eens wassen, want als ik de auto nu in de Grand Canyon zou zetten zou niemand ‘m zien, zo rood van het stof is ie.
Morgen nog even naar het asiel en dan de laaste dag lekker aan het strand hier in de Jan van Thiel baai. (en de auto inleveren, spannend)Â
Vanmorgen op tijd eruit, want we hebben weer een vol programma voor de boeg. En op tijd m’n bed uitkomen valt voor mij niet mee. Voor diegene die mij niet goed kennen, op tijd eruit is voor mij een uur of 9 ’s morgens). Na mijzelf mijn bed uitgehesen te hebben zijn we in de auto gestapt en op weg naar de Appie Happie om een paar boodschapjes te doen voor de armlastige hondjes van Curacao die in het dierenasiel terecht zijn gekomen. (Waarschijnlijk zijn die beestjes in het asiel nog beter af dan alle zwerfhonden op het eiland. Na hondenvoer gehaald te hebben en even kort naar de lokatie te hebben gezocht zijn we aangekomen bij het dierenasiel. Het viel mij op zich nog mee. Gezien de staat van het eiland had ik het nog erger verwacht. We liepen het kantoor binnen en gaven hen het voer af. Daar waren zij erg blij mee. Ook hebben we 2 t-shirts gekocht. De opbrengst ervan gaat natuurlijk volldig naar het asiel. De man van het asiel vertelde ons dat het asiel op dit moment nagenoeg vol zat en dat er per jaar zo’n 7000 honden worden opgevangen. (Ik weet niet waar die dan blijven, maar die kunnen nooit allemaal geherplaatst worden.)
Wij mochten alle honden zelf een koekje geven en bij het hok waar alle puppies zaten mochten wij naar binnen. Na alle hokken afgegaan te zijn kwamen we bij een graatmagere (2x zo dun als Calsey) Rottweiler teefje uit. Zij viel meteen op omdat ze geen voer van ons wilde aannemen maar alleen maar aandacht wilde en geknuffeld worden. We besloten om morgen nog wat extra voer te halen en terug te komen naar het asiel. We hebben de medewerkers gevraagd welk voer zij normaal geven zodat we dat kunnen halen. Met pijn in ons hart namen we afscheid bij het asiel en vervolgden wij onze weg richting de Cristoffelberg.
Volgens Allison was het gisterenavond over en gedaan. Ze heeft de klacht dat ik in mijn Redneck auto continue het hele eiland over cross, om vervolgens veel te laat op een strandje aan te komen. Ze heeft dan nog maar een paar schamele uren zon te goed en dat moest vandaag maar eens veranderen. Dus zijn we vandaag (op tijd) met de auto naar de westkust geweest. Daar is de kant van het eiland met de rustieke prachtig mooie baaien. Je het daar de stranden Grote Knip en kleine Knip. Toegegeven, de kmleine Knip is echt klein, heel klein. Daar zijn we dus aan voorbij gereden, na er een foto van gemaakt te hebben. Door naar de grote Knip. Mooi strand met wit zand en een zeer heldere zee. Je kon daar lekker snorkelen en Allison heeft de halve dag liggen zonnen, met af en toe een duik in de zee. Op de terugweg hebben we een oude plantage aangedaan waar je tegenwoordig heerlijk kunt eten. Daar voelden wij beiden dat we toch wel erg verbrand waren. Eigenlijk toch wel zo erg dat Allison het zelfs koud kreeg.
We besloten dat we morgen maar niet in de zon moesten gaan, maar dat we naar het Cristoffelpark zouden gaan en natuurlijk naar het dierenasiel. (Als ik 80 ben weet ik waarschijnlijkde helft van de dierenasiels in de hele wereld te liggen.)
Nou, we hebben het gewaagd hoor. Een bezoekje aan centrum Willemstad. Tja, niet echt de mooiste stad ter wereld, maar ja. De plaatjes die je soms op TV ziet als het over Curacao gaat zijn zeker wel de moeite waard, maar de rest …….. Meerendeel van de straatjes stink naar urine, de rest is oud vervallen of een bouwput. Maar eerlijk is eerlijk, toch wel even leuk om gezien te hebben. Even de souveniers zaakjes in gelopen op zoek naar 1 of ander vreselijk lelijk hemd, met palmbomen en blauwe kleuren, voor Opa. Ik was gewoon bang dat er mensen waren die dachten dat het voor mij zou zijn.
Ik, Jan de toerist, kom terug bij de auto en moet 2,50 Gulden (antilliaanse roepies) afrekenen. Ik pak mijn geld en zie dat ik alleen een briefje van 100,00 bij me heb. Ja dat kan die parkerdoos natuurlijk niet wisselen. Raar he…. Dus ik stad te land afgelopen op zoek naar een winkeltje die het geld wilde wisselen. Dit lukte niet en uiteindelijk heb ik maar iets onnozels gekocht om ooit weer met de auto de stad te kunnen verlaten. Toen ik na een half uur eindelijk weer terug was bij de auto, was Allison al bang dat ik het eiland had verlaten. :-)Â ’s Middags hebben we hebben de dag weer mooi afgesloten in een schitterende baai. Lekker gesnorkeld en volop genoten van de zon.
Na gisteren aan (onze) oostkant het e.e.a. verkend te hebben zijn we vandaag een eerste rondje over het eiland gereden in onze echte Redneck auto. Op zich geen overbodige luxe, want je wilt toch nog vaak over paadjes rijden die niet ge-asfalteerd zijn. Eerst door Willemstad en dan door naar de luchthaven. Dit is de enige manier om aan de westkant van het eiland te geraken. Na de luchthaven eerst de hele noordkant afgereden. De noordkant bestaat uit veel rots en daar klapt continue de harde branding tegenaan. Geen gezellige strandjes om lekker te luieren dus. Maar wel hele mooie taferelen zoals bij Boca Table. Daar heb je werkelijk prachtige stukken kust waar de zee erg ruw is. Ook heb je daar natuurlijk uitgesleten bruggen van rotsen en een mooie grot waar je van opzij in kunt en dan vanuit de grot naar de zee kunt kijken terwijl de branding naar binnen dendert. Erg mooi. Na dit gezien te hebben zijn we over de noordkant heen naar de westkant gereden. Hier heb je wel hele mooie baaien en strandjes en is de zee erg rustig. Hier even wat gegeten en gerust om vervolgens terug te rijden naar het huisje. Als ik de blog weer heb bijgewerkt zometeen, dan gaan we naar Willemstad. Even kijken in welk hotel Sabrina (nichtje van Allison) zit en dan even lekker uit eten. Vervolgens sluiten we de avond af in een Casino. (Sorry Berry & Heidi)
Afgelopen woensdag zijn wij aangekomen op het Caribisch eiland. Maar niet nadat wij eerst iets anders waren gevlogen dan gedacht. Wij hadden een heerlijke rechtstreekse vlucht doorgekregen, maar in plaats daarvan moesten wij eerst nog een paar mensen afzetten op het Venuzolaanse eiland Isla Margarita. Eenmaal aangekomen snel in de bus naar het complex. Op zich qua kilometers niet ver, maar doordat we in de avondspits van Willemstad belandden duurde het al met al nog even voor wij op Chogogo aankwamen. Even inchecken en dan snel naar het huisje. En wat voor een huisje. Echt een heerlijke ruime woonkamer en 2 slaapkamers. Altijd handig wanneer ik weer eens lastig ben. 
Verder een supergrote veranda (zie foto) waar je heerlijk in een verkeolende wind kunt zitten. Helemaal top. Het resort zelf is verder prima in orde en ziet er zeer verzorgt uit. Vanavond even lekker gegeten aan het strand bij de Zanzibar. Zo eerst heerlijk slapen en morgen genieten aan het strand.
Wij zijn naar het concert van de toppers geweest. Net als vorig jaar weer een feestje bouwen in Neerlands grootste gymzaal van Nederland. Met z’n 8-en in de middag alvast naar Amsterdam. Doordat Heidi (al bijna 30 jaar) nog nooit de wallen heeft gezien, kwamen we terecht op 1 of ander vaag terrasje. Maar eerlijk is eerlijk, gezellig was het wel. Her en der dronken we een biertje en zijn iets wezen eten bij het Rembrandtsplein in 1 van de vele Argentijnse restaurantjes. Daarna met het openbaar vervoer door naar de Arena. (Nu weet ik weer waarom ik altijd zo graag met de auto ga) De roltrappen op want we hebbenkaartjes op de tweede ring. We lopen het vak in en proberen omhoog te lopen naar rij 19. Dat valt even tegen. mijn gympen blijven aan de grond geplakt van het vele bier van gisteren. OK schoongemaakt is er blijkbaar niet. Dat wordt nog meer duidelijk als we eenmaal bij de stoeltjes aankomen. Gewoon Ranzig. Uiteindelijk beginnen de Topppers en vol verwachting klopt ons hart. Tja, de berichten in de kranten zijn echt niet overdreven. Het geluid is echt MEGA slecht. De Arena is altijd een drama, maar dit overtreft alles. Op de gok zingen wij onze liedjes mee en door het slechte geluid zing ik er af en toe eren toontje naast. Dit tot groot genoegen van Heidi en Allison. Maar doordat het bier eerder die dag goed gevloeid heeft hebben we lak aan het slechte geluid en maken er toch ons eigen feetje van. Toppers, volgend jaar meer je best doen, en niet alleen het geluid. Ook de show en de gastoptredens waren niet echt super. Behalve Lee Towers dan. Tot volgend jaar.
Ja sommigen onder ons hebben niets te doen. Zo ook Berry. Na uren op de bank gehangen te hebben en enkel en alleen de kat geobserveerd te hebben wist hij het…….. Katten zijn raar. Een kat kan uren naast je zitten op de bank en niets doen. Volledig niets. in comateuse toestand kijkt zo’n beestje voor zich uit. Compleet doelloos. En net op het moment dat je denkt, waarom heb ik toch het meest nutteloze levend wezentje in huis gehaald als huisdier, gebeurt het…………..
1 poot frontaal tegen je gezicht. Een seconde of 5 vasthouden die poot en terug in de wezenloze toestand van kort daarvoor. OK denk je ik heb iets gemist. Je denkt er nog eens over na, maar je kan ook geen enkel doel ontdekken van deze aktie.
Geen nood denkt Berry, wat de kat kan dat kan ik ook. Zondagavond. Berry en Heidi zitten rustig op de bank naar “de wedstrijden” te kijken. En ja, daar gaat ie. Drie vingers op het gezicht van Heidi. Geweldige doelloze aktie. Helemaal leuk door de nutteloosheid. Om dit gedrag te promoten heeft Berry een hyves aangemaakt. En geloof me, mensen vinden dit eerst heel raar, maar het heeft wel wat. Sterker nog, het schept een band.
Dus iedereen meldt je aan op de vingers in je gezicht hyves. Overigens zou Cora graag zien dat deze wordt omgedoopt tot You’ve been FaceFingered. TOP
Die Heidi toch, een behoorlijk visfanaat. Als het enigszins een beetje lekker weer is, is zij aan het water te vinden met haar vriendje of wie dan ook die met haar mee wilt om te vissen. In de achtertuin beekje verderop of lekker afgelegen in de verre wateren. Het maakt haar niet uit en niets is te gek. Gewapend met een 2-tal hengels trok zij eropuit richting Nijkerkernauw om daar eens even wat vissen aan de haak te slaan.
Maar toen gebeurde het; Het was een redelijke dag qua weer, een beetje zon lekker temperatuurtje. Heidi installeert vervolgens haar hengels en gaat geduldig achterover leunen in haar vissersstoeltje in afwachting van die enorme vis……..
Maar ……. er gebeurt niets. Het duurt maar en het duurt maar. Helemaal niets. om gek van te worden toch. Heidi vertrouwd het niet helemaal en is bang dat haar spullen misschien niet helemaal goed staan. Dus ze loopt naar haar hengel, en ja hoor…. 1 van de stands staat niet goed in de grond. Nou dat fixen we ff, dacht Heidi. Langzaam loopt ze naar de kant en heel voorzichtig bukt ze voorover om alles weer goed te zetten. Dan voelt ze heeeeel tergend langzaam haar evenwicht verliezen. OK iedereen gaat wel eens op zijn smoel. Als je dat nu maar snel en duidelijk doet is het nog niet zo erg. Maar als je zo langzaam voorover valt dat je tijdens de val nog tijd hebt om je moeder te bellen…… dat is pas erg. Je schaamt je eigenlijk al voor je goed en wel in het water ligt. En je beseft je heel erg goed je je hoofd als eerste gaat. Dus ook niet even netjes met je schoenen en hooguit tot je knieen in het water. NEE, echt helemaal kopje onder en met het kroos tussen je tanden weer boven komen. JEZUS das errug. Op de foto zit Heidi dan ook kletsnat langs de kant, stug door te vissen. Ze probeert d’r zelf wijs te maken dat dit allemaal nooit is gebeurt. Maar helaas Heidi, er was een getuige. BERRY, dankjewel voor de foto.
or just don’t. Laatst vonden wij bij Cujo een bult in haar hals en bleek dat ze een teek had die we niet eerder hadden gezien. Er zat al een bult in haar nek, dus de teek zat er blijkbaar toch al even. Ondanks dat Allison de honden regelmatig nakijkt op deze ellendige8-voeters (of hoeveel ze er dan ook mogen hebben). Nu zijn we gisteren naar de dierenarts geweest omdat Cujo erg sloom is, niet wil eten en nauwelijks wilt drinken. Met name dat niet eten is niets voor haar, dan weet je dat er niets niet goed is.
Alleen hadden we niet aan de teek gedacht. Naar aanleiding hiervan ben ik weer eens wat informatie bij elkaar gaan zoeken over teken en het bijbehorende ziektebeeld.
De ziekte van Lyme bij de mens komt in Nederland vaak voor. Gemiddeld 14% van de teken is besmet met Lyme. Uit een enquête van het RIVM uit 1994 bleek dat in dat jaar 33.000 Nederlanders hun huisarts bezochten vanwege een tekenbeet. Van hen kregen 6500 de ziekte van Lyme.
De belangrijkste risicofactor op besmetting is de tijd die de teek op de huid doorbrengt. De teek neemt er de tijd voor om zich vol bloed te zuigen. Hoe langer dat duurt, hoe groter de kans dat je besmet raakt. Teken moet je dus zo snel mogelijk verwijderen. Een hond loopt een veel grotere kans om een teek op te lopen dan zijn baas. Honden lopen veel vaker door het struikgewas en komen op plaatsen waar mensen amper komen. Controleer je hond dus na iedere boswandeling.
(Bron: http://www.dkzuilen.nl/Tekenrisico.htm ) Lees de rest van dit artikel »
Gisteren zijn we met Cujo naar het Roggebotzand in Dronten geweest. Best een stukje rijden om zomaar je hond uit te laten, zou je zeggen……. Klopt! We gingen dan ook niet zomaar. Met het hondenforum was er een heuse puppy-bijeenkomst. Allerhande kleine bijtgrage viervoeters, die niets liever doen dan elkaar slopen. Kiefer (in oudere posts foto’s van te zien) is officieel pup-af. Ondanks dat hij pas 6 maanden oud is, is Kiefer nu zelfs groter dan Cujo. Verder hebben de 2 Jackies de etterbak Award gewonnen. Zelden twee puppies zo fel zien knokken, en dat bijna urenlang. Toen Sonja ook nog langskwam hadden de naakthonden veruit de overhand. (Kijk op de foto pagina voor meer foto’s)
Het is vrijdag 18 mei, een heerlijk zonnige dag. Dus wij met Cujo en Kenzo naar de hondenwasstraat in Soest. Zal het ze lukken hun oude record te verbreken van 800 gewassen honden? Calsey mocht niet mee. Door haar bijtgevaarlijke gedrag leek het ons niet slim haar mee tenemen met een overvloed aan honden en kinderen. Helaas Pindakaas. Eerst mochten ze bij de hondenbar het nieuwe en vers getapte hondenbier proeven. GOED, dat hoeven we dus niet in huis te halen, helemaal niets aan.
Cujo is als eerste de wasstraat ingegaan en liet het een beetje gelaten over haar heenkomen. Ietwat verdwaald kwam ze de wasstraat uitzetten. Ze vroeg zich vast af wanneer ze naar de grote grabbelbak met kluifjes mocht, die ze had zien staan bij binnenkomst. Het inzepen was wel een groot succes, dat was even “schudden met die kont” en trappelen van plezier met die achterpoten.
Kenzo vond de wasstraat zelf een hel, dat doen we dus met hem maar niet meer. Hevig spartelen om die bak uit te komen, maar dat lukte natuurlijk niet. Ook Kenzo mocht daarna door voor de inzeepbeurt. Twee vrouwen en 4 handen op zijn kont. Dat vond ie dan wel weer zwaar OK. Hahaha
Dirk en Carla hadden de wereldreis gemaakt naar Soest met hun pup Chamook. Een dapper puppy die heldhaftig het water tegemoet sprong.
Eemland diervoeders in Soest gaat weer beginnen met hun poging om het aantal honden wassen te verbreken en in het Quiness Book of Records te komen. 4 a 5 jaar geleden hebben zij al eerder zoiets opgezet en zijn wij er met onze Rottweiler Donja naar toe geweest. Dat was echt heel erg leuk en echt een happening. Een echte aanrader dus.
Hondenwasdag, 18 mei 2007
van 13.00 tot 20.00 uur
Neem uw hond mee
en laat ’m gratis zwemmen en wassen
(en maak kans op 1 jaar lang gratis hondevoer).
Poging tot vermelding in Guinness Book of Records!
Op deze dag gaan wij een poging ondernemen om de meeste honden in onze ‘hondenwasstraat’ te laten zwemmen en wassen!
- kinderboerderij
- marktkramen met dierbenodigdheden
- diverse demonstraties
- dierenfotograaf
- dierenarts
- springkussen
Artikelen (RSS)
